Een high tea tussen alpaca’s is een bijzondere belevenis. Samen met hen uitwaaien aan zee kan je uitdagend noemen. Maar wat doen de dieren tussen de bedrijven door? Hoe gaat het eraan toe op het erf? Waarmee krijgen de begeleiders te maken? Een serie over voorvallen en vragen.

Jacoline Vlaander

In januari 2025 halen Mara en Jacco na een melding twee zwaar verwaarloosde alpaca’s op. Zoë (2022) en Puck (2023) bivakkeren kennelijk al tijden in de tuin van een vakantiewoning op Walcheren. Ze leven op water en hooi. Verzorging, kennis en kunde zijn niet toereikend. Toezicht is er nauwelijks.

Puck, klein en donkerbruin, is veel te licht, verzwakt en ziek. Ze weegt 30 kilo, terwijl ze minstens 50 kilo zou moeten zijn. Ze ligt in een hoekje van de schuilstal. Haar kniegewrichten zijn bebloed, alsof ze ruw versleept is, of aangevallen. Staan lukt niet meer, noch zelf haar hals strekken, haar kop optillen of zelfstandig eten. Ze stinkt naar schurft, infectie en rotting. In de trailer ligt ze uitgeput en rillend in Mara’s armen. Toch probeert ze haar kopje te draaien zodat ze even kan zien wie haar zo zachtjes streelt.

Verwaarloosde oorontsteking

Ook Zoë, wit met lichtbruine vlekken, is geïnfecteerd met schurft. Bovendien heeft ze te lange tanden en nagels. En een verwaarloosde oorontsteking; ze laat haar oren hangen, met tot diep in de gehoorgang aangekoekte stinkende korsten en pus. Ze weegt slechts 37 kilo, terwijl ze gezien haar leeftijd en grootte ruim 55 kilo zou moeten zijn.

Maar er is hoop, want ze kan nog staan en lopen. Kijkt op het erf nieuwsgierig om zich heen. Ze is onder de indruk van de lama’s. Vooral Cavada (2023), dochter van Calinda (2014), vindt ze aardig. Ze probeert daar zo veel mogelijk dicht naast te liggen, alsof ze bescherming zoekt. Ook toont ze eetlust: ,,We gaven haar heel gedoseerd extra voeding,” vertelt Mara. ,,Een aantal keren per dag een klein beetje, zodat haar maag en darmen deze veranderingen kunnen bijhouden.” Het toedienen van medicatie en supplementen hangt nauw samen met de gewichtstoename van Zoë. Elk onsje erbij vergroot haar overlevingskans.

Laatste uren

Kleine Puck beleeft nog een paar bijzondere laatste uren. Kwetsbaar ligt ze op een warmtedeken in Mara’s schoot, in een hoekje van de stal. Ze worden omringd door de rescue merries en veulens. Uren zitten Mara en Jacco bij haar, tot diep in de nacht: ,,We ondersteunden haar met medicatie, vocht en vloeibare voedingsstoffen. Even waren er hoopgevende momenten: toen ze een keutel poepte en zelf haar neus in een bakje voer stak.” Maar Puck is te veel verzwakt. Haar ademhaling wordt ijl. In de vroege ochtend van 15 januari overlijdt ze.

,,Dieren hebben geen keuze,” zegt Mara. ,,Ze zijn overgeleverd aan de mens die ze koopt. Ze kunnen de situatie niet veranderen. Geen voer tot zich nemen als het niet bij ze wordt neergezet. Geen weide vinden als er alleen modder is. Geen hulp vragen als ze ziek zijn. Ze staan daar maar. Zakken door hun poten. Wachten op het einde. We zijn als mens verantwoordelijk en wettelijk verplicht aan basisvoorwaarden voor een dierwaardig bestaan te voldoen.”

Naar zee

Gelukkig gaat Zoë langzaam vooruit. Ze komt in de weken erna al een paar kilo aan en lijkt krachtiger. Hoewel ze nog snel moe is en dan Cavada zoekt om naast neer te ploffen, holt ze ook vrolijk met de kudde richting de wei. Ze mag zelfs op een warme dag mee naar zee. Dat vindt ze  zichtbaar spannend. Maar aan de anderen merkt ze hoe leuk het is, dus maakt ook zij vrolijke sprongen.

,,We hebben vorig voorjaar een lange weg met haar afgelegd,” zegt Mara. ,,Met wekelijkse schurftbehandelingen. Als ze op de scheertafel lag, kon één van ons zich voorzichtig aan de leegschraapsessie van haar oren wagen. Dat moest met handschoenen aan en een mondkapje voor, want we werden onpasselijk van de stank.” Uitgebalanceerde voeding en vitaminen, telkens een klein beetje meer. Wekelijkse weegmomenten om de voortgang te monitoren. Uren observatie en nauwkeurige documentatie van alle behandelingen, resultaten en tussentijdse terugvallen.

Vol vertrouwen

Het resultaat van al deze inspanningen is boven verwachting: ,,Wat het meeste opviel, is dat Zoë alles vol vertrouwen onderging. Ze was oplettend en volgzaam, alsof ze begreep dat alle behandelingen nodig waren. Haar oren werden uiteindelijk helemaal schoon en glad vanbinnen. Ze draait ze soepel, steekt ze parmantig omhoog. De pijn is vergeten. Sindsdien ruikt Zoë weer naar zichzelf.”

Als de weegschaal half mei 2025 ruim 50 kilo aangeeft, is dat voor het hele team een mijlpaal: Zoë heeft het gehaald! Ze is schurftvrij, energiek, speels en sterk: ,,Toen we haar niet lang daarna net als de anderen schoren, deden we haar vanwege de frisse wind een zuurstokroze jasje aan. Ze liep ze er trots en parmantig in rond.”

>> Kijk hier naar de beelden van Zoë in januari 2026

Hoe verzorg je alpaca’s? Wij helpen je graag met onze APK voor jouw alpaca’s!