Pims laatste momenten
Donderdag 23 april
De dag van de onderzoeken in EquiSound in België. Vertrek vanuit Aagtekerke: 06.00 uur. In de ochtendschemering volgt Pim vrolijk en gemoedelijk beide lama’s Lilly en Sindaya de trailer in. Millie vergezelt Mara op deze vroege reis. Bij aankomst in België schijnt de zon. Pim knabbelt ontspannen aan het vers gemaaide gras van het gazon voor de kliniek. Het zullen zijn laatste hapjes zijn.
Zelfverzekerd stapt hij achter Lilly aan. Ook even op de weegschaal. Een ritueel dat hij zo goed kent. Met zijn neus in Mara’s kraag laat hij zijn hals scheren, de verdoving toedienen, het infuus aanleggen. In haar armen zakt hij in slaap. Vol vertrouwen. Want ook de woorden ‘Het komt goed. We gaan je helpen. Ik blijf bij je’, kent hij als geen ander.
Langere narcose
Na de MRI-scan komt Pim langzaam wat bij. Maar om een echo te kunnen maken en eventueel vocht te kunnen draineren, moet hij toch weer dieper inslapen. Dus wordt de narcose verlengd. Met in haar handen zijn achterpootjes kijkt Mara mee naar de echo. Op het moment dat de drainagenaald wordt gehaald, zegt een assisterende stagiaire: ‘Hij ademt niet meer.’ Reanimeren helpt niet. Binnen een paar minuten zijn Pims voetzooltjes koud.
Op de terugreis in de trailer duwt pleegmoeder Lilly steeds haar neus tegen zijn levenloze lichaam. Eenmaal op het erf draalt ze tot laat in de avond achterin de weide, rond de plek waar Pim altijd het liefste lag. Steeds kijkt ze onderzoekend rond, en dan indringend naar ons.
Zonder Pim
Ook wij missen houvast: het geven van zijn fles; vrijwel altijd het eerste op de vroege ochtend, dan na de lunch, aan het einde van de middag en als laatste tijdens Mara’s avondronde. Al 351 dagen voegden zowel het dagpatroon van het team als het ritme van alle dieren zich naar Pims ontwikkelingen. Altijd was iedereen alert, observerend. Dagelijks wisselden Renate en Mara met elkaar uit ‘hoeveel flessen hij leeggedronken had’. En elke ochtend maakte Mara de totaalscore van de vorige dag bekend: gisteren 6 flessen, of 5 of 8. Een enkele keer zelfs 9,5.
Pim zal nooit meer zijn neus in Lilly’s wollige flanken steken. Nooit meer snoepen uit de balen vers hooi. Nooit meer guitig om een hoekje kijken. Nooit meer gulzig slobberen uit de fles. Nooit meer snuffelen aan Mara’s gezicht. En op dit moment worstelen we met de vraag: hoe kan zijn plotselinge dood bijdragen aan de kennis en kunde om andere alpaca’s te helpen?
